Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Πέντε συμβουλές για καλύτερο τένις

1.Μην αστοχείς/βάλε την μπάλα μέσα στο γήπεδο

   Ίσως ακούγεται περιττή και αυτονόητη η συμβουλή αυτή στα αυτιά των περισσοτέρων .Στην πράξη όμως θα δούμε ότι δεν είναι καθόλου περιττή. Υπάρχουν,για παράδειγμα, παίκτες που τους απασχολεί περισσότερο η επιβεβαίωση της εικόνας τους ως επιθετικοί παίκτες , ξεχνώντας πώς, όπως και στο ποδόσφαιρο έτσι και στο τένις, πριν βγεις στην επίθεση, πρέπει να περάσεις πρώτα από την άμυνα και το κέντρο.
Ο επιθετικός παίκτης που δεν ξέρει να αμύνεται, να ουδετεροποιεί και να αναγνωρίζει τα κριτήρια για ουσιαστική επίθεση,
κάνει απλά θόρυβο, όπως ο άδειος τενεκές, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. 
     Ένας καλός τρόπος για να εξασφαλίσεις πώς θα βάζεις πιο συχνά την μπάλα μέσα, είναι να φανταστείς ότι το γήπεδο σου είναι ένα μέτρο μικρότερο. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τις εξής εκδοχές:
 α)Να στοχεύσεις σωστά έτσι ώστε η μπάλα να προσγειωθεί  σε ένα χώρο του γηπέδου που θα μετακινήσει τον αντίπαλο μακριά από το κέντρο.
 β) Να αστοχήσεις ως προς το εσωτερικό του γηπέδου, κάτι που σημαίνει πως, αν και δεν είναι και η ιδανικότερη κατάσταση για σένα,  ο πόντος συνεχίζεται να παίζεται.
 γ) Να αστοχήσεις ελαφρώς εξωτερικά του στόχου, πράγμα που σημαίνει πως πέτυχες ένα χτύπημα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό κοντά στην  γραμμή. Οι επαγγελματίες παίκτες δεν σημαδεύουν τις γραμμές του γηπέδου αλλά περιοχές! Όταν βρίσκουν την γραμμή , αυτό αποτελεί αποτέλεσμα προσέγγισης και όχι επικέντρωσης στην γραμμή. Σαφέστατα οι ικανότητες των επαγγελματιών να σημαδεύουν όλο και μικρότερες περιοχές αυξάνει ανάλογα με το επίπεδο.   
     Προσοχή! Δεν συνιστώ εδώ ένα παθητικό τρόπο παιχνιδιού κατά τον οποίο  όλες τις μπάλες προσγειώνονται στο κέντρο, αναμένοντας έτσι από τον αντίπαλο να κάνει πρώτος αυτός το λάθος! Αντίθετα, προτείνω ένα gameplay με λελογισμένο ρίσκο , και όχι ένα συντηρητικό ή από την άλλη πλευρά, ένα παρορμητικό τρόπο παιχνιδιού. Όλοι θα χειροκροτήσουν ένα forehand winner με 80 km/h πάνω στην γραμμή, αλλά αν σε κάθε ένα τέτοιο χτύπημα αντιστοιχούν 9 ακόμα αβίαστα λάθη, στο τέλος, αυτό που όλοι θα θυμούνται είναι πως κατάφερες να χάσεις μόνος σου και όχι τα winners σου!
Στο ακόλουθο βίντεο προσέξτε την περιοχή που προσγειώνονται οι περισσότερες μπάλες του Djokovic και του Nadal, οι οποίοι φαίνεται να ακολουθούν πιστά τον κανόνα αυτό:


  


2.Εκτέλεσε περισσότερα διαγώνια χτυπήματα, από ότι ευθεία: 

       Μία από τις πιο αποτελεσματικές ασκήσεις που υπάρχουν στο τένις, είναι αυτή κατά την οποία ο ένας παίκτης παίζει μόνο διαγώνια χτυπήματα και ό άλλος μόνο ευθεία. Αν την δοκιμάσετε στο γήπεδο ,ας πούμε για μισή ώρα ,θα διαπιστώσετε πώς, αν είσαστε αυτός που παίζει μόνο ευθεία χτυπήματα, έχετε τρέξει μεγαλύτερες αποστάσεις από τον απέναντι παίκτη, έχετε κουραστεί περισσότερο και τα περισσότερα ράλι τελειώνουν με δικό σας λανθασμένο χτύπημα. Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί την εκτέλεση αυτής της άσκησης:





Αυτό συμβαίνει γιατί ο αντίπαλός σας παίζοντας  μόνο διαγώνια έχει τα εξής πλεονεκτήματα:
 α)Η μπάλα του διαπερνά το κέντρο όπου το φιλέ είναι πιο χαμηλό σε σχέση με τα πλάγια(περίπου 16 εκατοστά - 91, 5εκ στο κέντρο και 1,07εκ.στους ορθοστάτες) ,άρα έχει μικρότερες πιθανότητες αυτή να καταλήξει στο δίχτυ 
β) Η διαγώνια μπαλιά του διανύει μεγαλύτερη απόσταση, άρα έχει μικρότερες πιθανότητες να καταλήξει άουτ.
γ) Η μπάλα του "ανοίγει" τις γωνίες του γηπέδου, με αποτέλεσμα να πρέπει να αμυνθείς έξω από τα όρια του γηπέδου και να τρέξεις περισσότερο. 
δ)Παίζοντας εσύ ευθεία πρέπει, όπως θα δούμε πιο κάτω, να καλύψεις ξανά το γήπεδο, διχοτομώντας τις πιθανές του γωνίες στο άλλο μισό του γηπέδου από εκεί που έπαιξες το down the line  χτύπημα .
ε)Ο στόχος των down the line χτυπημάτων είναι πάντα πιο μικρός , οπότε τα περιθώρια λάθους πιο μεγάλα. 
        Η ευθεία μπαλιά είναι κατάλληλη όταν έχει προηγηθεί μια κοντή μπάλα του αντιπάλου ,αφού εσύ έχεις χτίσει τον πόντο με βαθιές διαγώνιες μπάλες, σε ένα αδύναμο σερβίς του αντιπάλου, ή στο ανέβασμα σου στο φιλέ. Ένα κάλο ποσοστό, κατά προσέγγιση, διαγωνίων  και ευθειών χτυπημάτων σε ένα παιχνίδι τένις, θα ήταν 70 με 80% διαγώνιες μπαλιές και  20 με 30% down the line, ανάλογα πάντα με τον αντίπαλο.(όσο πιο εύκολος είναι ο αντίπαλος τόσο πιο πολύ μπορούν να αυξηθούν τα ποσοστά των ευθειών χτυπημάτων σου).
  Το παρακάτω βίντεο αναλύει πολύ παραστατικά το προκείμενο νόημα των γραφόμενων μου:





3.Κάλυψε σωστά το γήπεδο:

Καλύπτω σωστά το γήπεδο σημαίνει πώς, όταν έχοντας ως δεδομένο  το σημείο του γηπέδου από όπου επιστρέφει ο αντίπαλος σε μένα την μπάλα, διχοτομώ τις πιθανές του γωνίες, πριν αυτός εκτελέσει το χτύπημα.(πολλοί ερασιτέχνες παίκτες καλύπτουν το γήπεδο αφού δουν που κατευθύνει την μπάλα ο αντίπαλος.Αυτό βέβαια σε υψηλό επίπεδο σημαίνει πανηγυρική ήττα αφού οι μπάλες είναι τόσο γρήγορες που δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις) Όταν λοιπόν στέλνω την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου του αντιπάλου, από όποιο σημείο του γηπέδου και να την χτυπήσω, η σωστή θέση recover είναι ξανά το κέντρο. Αν παίξω διαγώνια, τα πράγματα αλλάζουν και έτσι θα πρέπει να μετακινηθώ λίγο πιο δεξιά από το κέντρο αν είμαι δεξιόχειρας και χτυπάω forehand, γιατί τώρα ο αντίπαλος μπορεί να ανοίξει και αυτός περισσότερο το γήπεδο. Αν παίξω forehand down the line πρέπει να τρέξω στο άλλο μισό του γηπέδου(1 m περίπου αριστερά του κέντρου) γιατί τότε είμαι εκτεθειμένος σε μια διαγώνια μπαλιά του αντιπάλου που θα ανοίξει πολύ το γήπεδο από την πλευρά του backhand.Αυτός είναι και ο λόγος κατά τον οποίο πρέπει να έχω δεσμευτεί κάθε φορά που αποφασίζω  να παίξω στην ευθεία και να το έχω κάνει με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, γιατί διαφορετικά θα είμαι σε πολύ δύσκολη θέση.
Στο παρακάτω βίντεο ο Nick Bolletieri εξηγεί τα βασικά του court potitiοning.(μετά το 2:40): 



       


4.Εκτέλεσε το 2ο σερβίς στο αδύναμο χτύπημα του αντιπάλου(backhand) η στην μέσα πλευρά του γηπέδου:

Σε μια τενιστική παραλλαγή γνωστής παροιμίας θα μπορούσε κάποιος να πει: «Δείξε μου το 2ο σου σερβίς, να σου πω τι παίκτης είσαι.» Στο ερασιτεχνικό επίπεδο η συνήθης εικόνα που αντικρίζουμε είναι αυτή του παίκτη που εκτελεί ένα πολύ δυνατό 1ο σερβίς και αν το χάσει ένα αδύναμο 2ο σερβίς με σκοπό να περάσει απλά η μπάλα το φιλέ. Ωστόσο το 2ο σερβίς θα έπρεπε να αφορά όχι μόνο την αποφυγή του double fault αλλά και την αποτροπή της επίθεσης του αντιπάλου.Αν η μπάλα περάσει απλά το φιλέ και προσγειωθεί στο κουτάκι του σερβίς, αυτό σημαίνει ότι ο αντίπαλος θα έχει προωθηθεί και θα προετοιμάζει το forehand με άγριες διαθέσεις. Αν ο αντίπαλος μου δεν είναι απλά τα double faults αλλά και ο παίκτης από την άλλη πλευρά, τότε μια καλή λύση είναι το σερβίς στο backhand του, ή τουλάχιστον στην μέσα πλευρά του servis box για να μην είναι σε θέση να "ανοίξει"to γήπεδο με μικρές και μεγάλες διαγωνίους . Το χειρότερο δυνατό 2ο σερβίς είναι αυτό που από την δεξιά πλευρά του γηπέδου κατευθύνεται στο forehand του αντιπάλου. Το backhand του μέσου παίκτη τένις όσο καλό και να είναι, συνήθως δεν είναι καλύτερο από το forehand του, όποτε έξυπνο 2ο σερβίς είναι αυτό που σημαδεύει το πιο αδύναμο χτύπημα του αντιπάλου. Αν μπορώ με λίγη ταχύτητα και φάλτσο top spin να σηκώσω την μπάλα ψηλά και να κρατήσω τον παίκτη πίσω από την baseline ,τότε το σερβίς μου είναι πολύ δύσκολο να "σπάσει". Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε τον Federer σε ένα υποδειγματικό 2ο σερβίς:





5.Παίξε το κατάλληλο ύψος τροχιάς : 

   Υπάρχουν παίκτες που χτυπάνε απλά την μπάλα χωρίς να σκεφτούν την τροχιά που αυτή θα πάρει. Θα είναι ψηλή(τροχιά 3: 2 μέτρα περίπου πάνω από το φιλέ). Θα είναι μεσαία (τροχιά 2:  1-1,5 μέτρα πάνω από το φιλέ ); Ή θα είναι χαμηλή  (τροχιά 1 : 0,5 μέτρα πάνω από το φιλέ);
      Συνήθως οι επαγγελματίες χρησιμοποιούν τη τροχιά 2 (μεσαία) όταν το ράλι είναι ουδέτερο. Την τροχιά 3 (ψηλή) όταν βρίσκονται σε αμυντική θέση. Την τροχιά 1 (χαμηλή) όταν βρίσκονται σε επιθετική θέση. Όσο περισσότερο χρόνο χρειάζομαι για να επανέλθω στη σωστή θέση recover τόσο περισσότερο σηκώνω την τροχιά της μπάλας, και όσο λιγότερο χρόνο θέλω να έχει στη διάθεση του ο αντίπαλος, τόσο χαμηλώνω την τροχιά της μπάλας μου. Στους αγώνες που  παρακολουθούμε από την TV  δεν μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά το ύψος της τροχιάς της μπάλας και νομίζουμε πως όλα τα χτυπήματα περνάνε κοντά από το φιλέ, Ωστόσο μια λήψη από άλλη κάμερα μας δείχνει το αντίθετο:




Στο επόμενο βίντεο γίνεται μια ανάλυση του ύψους της τροχιάς των χτυπημάτων του Nadal, που δείχνει γιατί ο Ισπανός παίκτης κάνει τόσα λίγα  λάθη:


Δεν υπάρχουν σχόλια: